Tags
Mijn boek over Simone Weil, In alles tot het uiterste (Ten Have) heeft de Vlaamse Prijs voor het Spirituele Boek 2025 gewonnen. De jury, onder voorzitterschap van prof. dr. Rik Torfs:
“Dit boek biedt de lezer een ongemeen boeiende weergave van de biografie van Simonne Weil. Frits de Lange beschrijft vlot en helder haar filosofie, schetst de levenscontext en de zeer bijzondere levenskeuzen die Weil maakte om de ultieme consequenties van haar overtuiging te realiseren. Dit alles in haar korte leven, in een verwarrende tijd. Weil ging inderdaad in alles tot het uiterste. Een bijzonder aanbevolen boek.”
De prijsuitreiking vond op 18 december plaats in Leuven. Een ets van beeldend kunstenaar Els Vos kreeg ik als herinnering mee.
Rond mijn zestiende hield ik een dagboek bij met – wat ik toen dacht – diepzinnige gedachten. Ik ben het kwijt, maar weet nog dat ik een keer zoiets schreef als: ‘het leven is te teer en te kwetsbaar om te leven. Zodra je het echt leeft, maak je het stuk.’ Een nogal wijsneuzige gedachte voor een puber, achteraf gezien. Maar het gevoel dat erbij hoorde is me altijd blijven vergezellen. Toen dacht ik vast aan het meisje waar ik van hield, de studie die ik wilde gaan volgen – als je je eenmaal vastlegt, kun je niet meer terug. Een vroege oprisping van wat psychologen tegenwoordig bindingsangst noemen. Veel twintigers en dertigers herkennen die vrees om zich definitief te binden aan een partner, aan vrienden, een baan.
Alle vier afleveringen van de serie Woord op Zondag staan nu in de iTunes bieb (gratis te beluisteren of te downloaden).
Zou jij duizend jaar oud willen worden? Aubrey de Grey, een Britse wetenschapper, denkt dat het kan. Je kinderen zullen je al één keer, je kleinkinderen drie, vier keer overleven. ‘We’re gonna fix it!’ riep De Grey telkens enthousiast uit in een Studium Generale lezing voor een zaal vol jonge techneuten. Hartfalen, kanker, CVA’s, Alzheimer, broze botten – we gaan er nu nog dood aan, maar niet meer voor lang. De studenten bedachten de slimste vragen om de haalbaarheid van zijn utopie door te prikken, maar vergeefs. De Grey had zijn antwoord steeds klaar. ‘We’re gonna fix it!’
ren bezig los te komen van het Voorzienige Opperwezen, maar ik krijg het moeilijk uit mijn systeem. Het is ook zo vertrouwd, zo geruststellend, zo veilig: de voorstelling van een alwetende God die de touwtjes in handen heeft en met alles zijn Ondoorgrondelijke Bedoeling heeft. Dat kinderlijke geloof achterlaten voelt toch alsof je een warm verlichte huiskamer verlaat en de donkere kou instapt. En ook ik ben bang in het donker. 
